سلسله های سویی و تانگ اوج توسعه جامعه فئودالی چین بودند. به طور کلی، کشور آباد، از نظر اقتصادی توسعه یافته و تجارت رونق داشت، به ویژه گشایش فرهنگی که نشان از سبک برازنده، سخاوتمندانه و همه جانبه این دوران داشت. صنعت ابریشم نیز بر این اساس اجتماعی اوج توسعه را به خود دیده است. در آن زمان، سه منطقه مهم تولید ابریشم وجود داشت: یکی حوضه رودخانه زرد، با هبی و هنان به عنوان بدنه اصلی. دیگری منطقه باشو در سیچوان بود، که در آن غرب جاده جیانان و جاده شاننان را می توان در این منطقه گنجاند. و سومین منطقه جنوب شرقی زیر رودخانه یانگ تسه بود. ، اساساً وضعیتی را شکل می دهد که سه قدرت روی هم قرار می گیرند. پس از شورش آنشی، اهمیت منطقه جیانگ نان بسیار افزایش یافته است. بعلاوه، توسعه ابریشم در منطقه شمال غرب در مناطق دور افتاده رتبه دوم را ندارد و ویژگی های محلی قوی را نشان می دهد.
سلسله تانگ اوج تولید ابریشم بود و محصول، کیفیت و تنوع به سطوح بیسابقهای رسید. سازمان تولید ابریشم به سه نوع صنایع دستی درباری، صنایع حاشیه روستایی و صنایع دستی مستقل تقسیم میشود و مقیاس آن نسبت به نسل قبل بسیار گسترش یافته است. در همان زمان، تجارت خارجی ابریشم نیز بسیار توسعه یافته است. نه تنها تعداد کانال ها در"جاده ابریشم" به سه افزایش یافته است، اما فراوانی تجارت نیز به طور بی سابقه ای افزایش یافته است. تولید و تجارت ابریشم کمک بزرگی به شکوفایی سلسله تانگ کرد.
تجارت ابریشم در سلسله تانگ بسیار توسعه یافته بود، و جاده های تجارت ابریشم مستقر در زمین بیشتر یک جاده چرخشی به سمت شمال بودند. جاده ابریشم دریایی نیز در این دوره پدیدار شد. محصولات ابریشم به شبه جزیره کره، ژاپن و آسیای جنوب شرقی، هند صادر شد و حتی توسط بازرگانان عرب از طریق خط دریای چین شرقی و خط دریایی چین جنوبی به اروپا گسترش یافت. رونق تجارت ابریشم باعث گسترش فناوری ابریشم شد. در قرن هفتم، تولید ابریشم در ژاپن در شرق، اروپا در غرب و هند در جنوب غربی آغاز شد، که اساساً الگوی مناطق تولید ابریشم را در آینده ایجاد کرد.
